lunes, 12 de enero de 2009

VIVA LOS NOVIOS!!


En este 24 de Enero tan especial que está a punto de llegar, quiero que conste en mi blog que no me olvido de mi querida chocolatina con almendras,... con el cambio horario no se cuando estarás dando el "si quiero" a este chico que te hace tan feliz... pero aún y estando a tantos miles de kilometros de aquí, te deseo de todo corazón la mayor felicidad del mundo y te ofrezco desde la distancia este poema de amor con todo mi cariño de Mario Benedetti:


te quiero:


Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro

tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero

y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola
te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

UN BESO DE CHOCOLATE
pd: Anita... cada dia te queda un dia menos para tu SI QUIERO!!

Cadascú de nosaltres és un tresor

Quan vaig començar pedagogia pensava que això que repetien els profes d'aprendre a aprendre era el típic eslògan universitari que donava sentit a la carrera, aquest és el vostre lema i sota aquest edificareu la vostra formació i aprenentatge... quina raó tenien, del que no eren conscients o no ho érem nosaltres és que aquesta frase ens perseguiria durant tota la historia de les nostres vides.Cada dia aprenc alguna cosa i aquests últims dies la vida m'ha donat una lliçó molt important.

Normalment la raça humana tendeix a queixar.se del que te i no ho valora realment i només ens n'adonem quan realment ho perdem o ens n'allunyem. Aprenguem a valorar el que tenim per que el que tenim és el que és i no és res mes, el realment important és el que som i això no ens ho pot donar ni treure ningú o no ens ho deu poder treure ningú.

Cadascú de nosaltres és un tresor valoreu l'or que sou!

domingo, 14 de diciembre de 2008

La memoria en los besos

La demencia es la pérdida global de la función cognitiva que interfiere en las actividades habituales de la persona, tanto en su relación social como laboral. El estado de demencia se caracteriza por la disminución de la memoria reciente y retrógrada junto a otros déficit, por ejemplo, alteraciones del pensamiento abstracto, juicio, coordinación, planificación y organización, habla, escritura y cálculo, cuya evaluación es necesaria para llegar al diagnóstico.

Todo esto para acabar definiendo una palabra: Alzheimer

Y lo duro de todo esto… a parte de sufrirlo, claro está … es convivir con el!! pues no es un buen compañero de viaje … no por el miedo a que se pueda sufrir un dolor físico, que en un principio dicen que no tiene por que pasar, sino el miedo a que sufra en su corazón y en su cabeza, miedo a que llegue el día que me pregunte quien soy o me confunda con mi tía, mi hermana o mi madre, el miedo a que se pierda y no sepa volver a casa, miedo a que se olvide de las veces que nos hemos reído o las veces que me ha ido a buscar al cole, que me ha despedido en las excursiones y me ha traído el paquete de chicles bang-bang de lima-limón de 25 pesetas. Ese es mi miedo egoísta, pero mi miedo real. Espero que la vida no permita que llegue ese momento y preferiría que nadie tuviera que vivirlo por que el dolor del olvido es un dolor agudo e intenso que no solo se clava en el cerebro sino también en el corazón y no olvidemos nunca que la memoria no se encuentra en la cabeza sino en los besos que nos damos.

Un beso a todos/as

viernes, 12 de diciembre de 2008

EL PASO DEL TIEMPO


Mi primer café:
Ha pasado mas de un año ... y el tiempo ha pasado casi incontrolado, por encima de todas nuestras vidas. El reloj ha marcado minutos, horas, dias y meses desde nuestro primer encuentro, casi fugaz, repentino, descontrolado,... pero intenso.
Ahora volvemos ha estar aquí! Con un vivo intento de mantenernos los mas cuerdos y sanos mentalmente posible, aunque la vida cada vez nos lo pone mas difícil.
Espero poder dar continuidad con vuestra ayuda a este pequeño espacio, que no pretende ser mas que un pequeño rincón de un bar donde podamos emborracharnos con nuestros pensamientos.

Un saludo!

miércoles, 14 de febrero de 2007

La amistad de chocolate

Muchas veces la amistad es como el chocolate... cuando empiezas a conocer a la gente no puedes parar, pero con mas ventajas que el comer chocolate: no engorda, no salen granos... eso es lo que me ha pasado con mis queridas amigas de chocolate.

Aunque la amistad, como el chocolate, no se puede dejar de lado por que sino se estropea y pierde las caracteristicas nutricionales que tiene.

Este bloc lo inaguro con este pequeño agradecimiento a mis amigas de chocolate por que hemos compartido estudios, amistad, vivencias y mucha unión durante un año... y aunque ahora cada una haya vuelto a sus correspondientes cajas de bombones seguiremos siempre juntas como una fondue.