lunes, 12 de enero de 2009

VIVA LOS NOVIOS!!


En este 24 de Enero tan especial que está a punto de llegar, quiero que conste en mi blog que no me olvido de mi querida chocolatina con almendras,... con el cambio horario no se cuando estarás dando el "si quiero" a este chico que te hace tan feliz... pero aún y estando a tantos miles de kilometros de aquí, te deseo de todo corazón la mayor felicidad del mundo y te ofrezco desde la distancia este poema de amor con todo mi cariño de Mario Benedetti:


te quiero:


Tus manos son mi caricia
mis acordes cotidianos
te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada
te quiero por tu mirada
que mira y siembra futuro

tu boca que es tuya y mía
tu boca no se equivoca
te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos

y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu llanto por el mundo
porque sos pueblo te quiero

y porque amor no es aureola
ni cándida moraleja
y porque somos pareja
que sabe que no está sola
te quiero en mi paraíso
es decir que en mi país
la gente viva feliz
aunque no tenga permiso

si te quiero es porque sos
mi amor mi cómplice y todo
y en la calle codo a codo
somos mucho más que dos.

UN BESO DE CHOCOLATE
pd: Anita... cada dia te queda un dia menos para tu SI QUIERO!!

Cadascú de nosaltres és un tresor

Quan vaig començar pedagogia pensava que això que repetien els profes d'aprendre a aprendre era el típic eslògan universitari que donava sentit a la carrera, aquest és el vostre lema i sota aquest edificareu la vostra formació i aprenentatge... quina raó tenien, del que no eren conscients o no ho érem nosaltres és que aquesta frase ens perseguiria durant tota la historia de les nostres vides.Cada dia aprenc alguna cosa i aquests últims dies la vida m'ha donat una lliçó molt important.

Normalment la raça humana tendeix a queixar.se del que te i no ho valora realment i només ens n'adonem quan realment ho perdem o ens n'allunyem. Aprenguem a valorar el que tenim per que el que tenim és el que és i no és res mes, el realment important és el que som i això no ens ho pot donar ni treure ningú o no ens ho deu poder treure ningú.

Cadascú de nosaltres és un tresor valoreu l'or que sou!